Every Day

I was driving home (this is where many of my best revelations come) and I began praying...”God, I don’t think I can do it another day, I might have to cheat today...I’m sorry in advance.” 😬

I had prayed this prayer every day for like 5 days. I should mention that I was on a 10 day fast and this was day 7 (ok, I had probably prayed that prayer for 7 days).

Driving down that very bumpy dirt road that day, praying that prayer, I realized that every single day of my fast I desperately needed God to get me through. Seems obvious right, after all, this is the point. But I’ve done many fasts, all a little different and all with different experiences and lessons but I couldn’t remember one where I felt quite this desperate for the strength to continue (especially something I thought would maybe be too easy) every single day. But now I realize it’s because it was specific to the lesson I needed to learn during that fast.

At that moment, when I noticed how deep my need was I heard Him say, “I want you to know that this is true EVERY DAY, even when you’re eating. I want you to be desperate for me to get you through every day.”

He wasn’t saying He wants me to struggle every day He was simply saying “I have more for you if you seek me every day.”

I shouldn’t be able, or want to get through a day without feeling this need for Him to get me through, the need

for Him to FILL me
for Him to SPEAK to me
for Him to COMFORT me
for Him to DIRECT me
for Him to INSPIRE me
for Him to ENCOURAGE me
for Him to STRETCH me
for Him to PROVIDE for me

I need these things every day and too often I try to rely on my own strength, my own ideas, my own gifts and I forget that He’s not just strength when I’m fasting. He’s not just a God that speaks when I’m depriving myself. He wants to direct me and encourage me through all of life’s joys and challenges, I want to be able to recognize this kind of dependence on Him for whatever it is I need EVERY DAY.

What’s funny is that 2 or 3 days after my fast ended I was at a cafe working and I wasn’t hungry for lunch, I easily skipped it. It made me laugh because I had had such a hard time doing this on the fast. This is why setting a specific time for prayer and fasting is so important. It’s in those seasons that God will work in ways He can’t when we’re not really focused on it, when we’re not intentionally seeking answers and desperate for Him to speak. For those 10 days, skipping lunch was hard because that’s what I needed in order to learn from this fast. God had a lesson to teach me and it required that I feel this hunger and understand how this can carry into my life.

What do you need from God TODAY?

Ask Him for it and then keep your eyes open for how He will answer. Do the same thing tomorrow and the next day. EVERY DAY tell God what you need and let Him show you how He wants to provide.

---

ខ្ញុំបានបើកឡានទៅផ្ទះថ្ងៃមួយហើយខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមអធិស្ឋាន ... ព្រះជាម្ចាស់ខ្ញុំមិនគិតថាខ្ញុំអាចធ្វើវាបាននៅថ្ងៃស្អែកទេខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវឈប់ការតមនូវថ្ងៃនេះ…. ខ្ញុំសុំទោសជាមុន"😬

វាជាថ្ងៃទី ៧ នៃការតមអាហារ ១០ ថ្ងៃហើយខ្ញុំគិតថាខ្ញុំបានអធិស្ឋានការអធិស្ឋាននេះរៀងរាល់ថ្ងៃ🙈

ការបើកឡានចុះតាមផ្លូវដែលរដិបរដុបនៅដីក្រហមថ្ងៃនោះអធិស្ឋានដោយការអធិស្ឋាននោះខ្ញុំបានដឹងថារៀងរាល់ថ្ងៃនៃការតមរបស់ខ្ញុំតំរូវអោយព្រះជាម្ចាស់តំរូវអោយខ្ញុំឆ្លងកាត់វា។ តាមមើលទៅត្រឹមត្រូវហើយនេះគឺជាចំណុចដែលខ្ងុំត្រូវការពឹងផ្អែកលើព្រះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានតមអាហារច្រើនណាស់ទាំងអស់ខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចនិងទាំងអស់ជាមួយបទពិសោធន៍និងមេរៀនខុសៗគ្នាប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចចងចាំកន្លែងដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹមសម្រាប់កម្លាំងដើម្បីបន្តរៀងរាល់ថ្ងៃនោះទេ។ តែឥឡូវខ្ញុំដឹងវាព្រោះវាជាក់លាក់ចំពោះមេរៀនដែលខ្ញុំត្រូវរៀនក្នុងពេលការតមអាហារ។

នៅពេលនោះនៅពេលដែលខ្ញុំកត់សម្គាល់ពីតម្រូវការរបស់ខ្ញុំយ៉ាងជ្រាលជ្រៅគឺខ្ញុំបាន លឺ ទ្រង់មានបន្ទូលថា“ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកដឹងថានេះជាការពិតរៀងរាល់ថ្ងៃសូម្បីតែពេលអ្នកកំពុងញ៉ាំក៏ដោយ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យ អ្នកត្រូវការខ្ញុំមែនទែនដើម្បីជួយអ្នកជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ទ្រង់មិនមានព្រះបន្ទុលថាទ្រង់ចង់អោយខ្ញុំលំបាករៀងរាល់ថ្ងៃនោះទេ។ ទ្រង់ត្រូវមានព្រះបន្ទូលថា“ ខ្ញុំមានអ្វីចម្រើនទៀតសម្រាប់អ្នកប្រសិនបើអ្នកស្វែងរកខ្ញុំរៀងរាល់ថ្ងៃ” ។

ខ្ញុំមិនអាចឬចង់ឆ្លងកាត់មួយថ្ងៃណាដោយមិនមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំមិនត្រូវការទ្រង់នេះទេសម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីធ្វើ ឲ្យ ខ្ញុំអាចឆ្លងកាត់ថ្ងៃនេះដោយសេចក្តីត្រូវការនោះទេ។

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីបំពេញខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីមានព្រះបន្ទូលដល់ខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីលួមលោមមកខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីណែនាំឱ្យខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បី INSPIRE ខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់ខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីពុត់ដំខ្ញុំ

សម្រាប់ទ្រង់ដើម្បីផ្តល់នូវការផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់ខ្ញុំ

ខ្ញុំត្រូវការរបស់ទាំងនេះរាល់ថ្ងៃហើយជារឿយៗខ្ញុំព្យាយាមពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនអំណោយទានរបស់ខ្ញុំហើយខ្ញុំភ្លេចថាទ្រង់មិនត្រឹមតែជាកម្លាំងនៅពេលខ្ញុំតមអាហារប៉ុណ្ណោះទេ។ ទ្រង់មិនមែនគ្រាន់តែជាព្រះដែលមានព្រះបន្ទូលនៅពេលខ្ញុំបង្អត់ខ្លួនឯងនោះទេ។ ទ្រង់ចង់ដឹកនាំខ្ញុំនិងលើកទឹកចិត្តខ្ញុំតាមរយៈភាពរីករាយនិងបឧបសគ្ក្នក្នុងជីវិតខ្ញុំចង់យល់ដឹងអំពីការពឹងផ្អែកលើទ្រង់ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ពីរបីថ្ងៃបន្ទាប់ពីការតមអាហាររបស់ខ្ញុំចប់ខ្ញុំនៅឯហាងកាហ្វេមួយកំពុងធ្វើការហើយខ្ញុំមិនឃ្លានអាហារថ្ងៃត្រង់ទេខ្ញុំងាយរំលងវាចោល។ វាធ្វើអោយខ្ញុំសើចពីព្រោះខ្ញុំមានការលំបាកក្នុងការធ្វើបែបនេះក្នុងអំឡុងពេលការតមអាហារ។ នេះជាមូលហេតុដែលកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់សម្រាប់ការអធិស្ឋាននិងការតមគឺសំខាន់ណាស់។ ក្នុងរដូវកាល​​ទាំងនោះដែលព្រះនឹងធ្វើតាមរបៀបដែលទ្រង់មិនអាចធ្វើនៅពេលដែលយើងមិនបានផ្តោតអារម្មណ៍លើវានៅពេលដែលយើងមិនស្វែងរកចម្លើយដោយចេតនាហើយចង់អោយទ្រង់មានព្រះបន្ទូល។ សម្រាប់រយៈពេល១០ថ្ងៃនោះការរំលងអាហារថ្ងៃត្រង់ពិតជាលំបាកណាស់ពីព្រោះនោះជាអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការដើម្បីរៀនពីការតមអាហារនេះ។ ព្រះមានមេរៀនបង្រៀនខ្ញុំហើយវាតម្រូវឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឃ្លាននិងយល់ពីរបៀបដែលរឿងនេះអាចចូលមកក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

តើអ្នកត្រូវការអ្វីខ្លះពីព្រះនូវថ្ងៃនេះ?

សូមសួរទ្រង់ហើយបន្ទាប់មកចាំមើលទ្រង់នឹងឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច។ ធ្វើដូចគ្នានៅថ្ងៃស្អែកនិងថ្ងៃស្អែកទៀត។ រៀងរាល់ថ្ងៃប្រាប់ព្រះនូវអ្វីដែលអ្នកត្រូវការហើយអោយទ្រង់បង្ហាញអ្នកពីរបៀបដែលទ្រង់ចង់ផ្គត់ផ្គង់។